AKŞAMÜSTÜ

Akşamüstlerini sevdiğimi söyleyebilirim. Güneş batmak üzeredir. Bu hüzünlüdür. Ama esas olan hüzün değil, tesellidir. Akşamüstlerinde az sonra karanlığa gömülecek bizler için son bir teselli vardır. Bu hüzünlü bir tesellidir. Bugüne kadar doğru dürüst tek bir teselli cümlesi kuramamış benim gibi biri için akşamüstünün hiçbir şey yapmadan sadece varlığı ile verdiği teselli göz yaşartıcıdır. Ben birinin teselli edilmesi gerektiği o anlarda sessizliğe gömülür, eğer karşımdaki kadar acı çekmiyorsam ağır bir suçluluk duygusuna kapılır ve sadece elimle karşımdakinin duruma göre omzuna, sırtına ya da eline bir iki kez dokunurum. Akşamüstlerinin insanın başını okşayan rüzgârını benim o dokunuşuma benzetirim. Ama elbette daha güven verici bir dokunuş. Ben karşımda biri hüzünlüyken ya da ağlarken kendimi sakil bulurum. Güven verici ve teskin edici olduğumu söyleyemem. Bu yüzden hiçbir çaba içine girmeden teselli edici ve hüzünlü olan akşamüstlerini seviyorum. Şairin dediği gibi ‘ben ölürsem akşamüstü ölürüm’ diyemiyorum. Ama ölebilirim de, buna şaşırmam. Hem zaten insan bu hayatta neye şaşırabilir ki?

UYUMAK VE UNUTMAK

Sabah sabah kavga eden karı koca gürültüsüyle uyandım. Bir küfür salladım ikisine de. Gece çok içtim ve uyumak istiyordum. Başımın ağrısı ensemde bir ağırlık oluşturmuş yatağa bastırıyordu beni. Uyanmama isteğimin tek sebebi fazla içmem değil, uyurken insanın hatırlamamasıdır. Son birkaç aydır hatırlamamam gereken o kadar çok şey yaşadım ki. Sadece uyumak ve unutmak istiyordum.

Kavga gürültüsü kesilmişti. Tatlıya bağlandığını düşündüm. Çocuklarının ceplerine harçlık koyup okula yolladıklarını ve şimdi de sevişiyor olduklarını hayal ettim. Tam mutsuz bir adamın mutlu hayallerini sonlandırıp, unutmak için uyumak üzereydim ki kapı çaldı. Ağrılı başıma zil sesi fazla geldi. Kulaklarım çınladı. Güçlükle yerimden kalktım. Başım dönüyordu. İçimin bulanmamasına memnun oldum. Gelen Aydın'dı. "Gün Aydın!" şakasına gülecek halim olmadığından ve aramızdaki samimiyet bu tip durumlarda zoraki sırıtışlara gerek bırakmadığından, aynı somurtkan ifadeyle "girsene" dedim ve yatağa döndüm.

- "Erken mi geldim?"

- "Uyumuyordum zaten"

- "Yine mi içtin dün gece? Berbat görünüyorsun!"

- "Biraz fazla kaçırmışım."

- "Ne zaman toplanacaksın? Kendine gel artık kaç ay oldu?"

"Senin için demesi kolay" diye içimden geçirdim, ama sustum. Konuyu kapatmak için uzatmadım. O an konuşmak değil, sadece uyumak istiyordum. Uyumak ve unutmak...

AYRILIK

Biraz suskundu. Her zamankinden biraz fazla suskun. Nedenini hiç belli etmiyordu. Gözlerinin ortasına kocaman bir boşluk yerleştirmişti, ses tonuna bir tokluk. Suskunluğunu ele verecek hiç bir belirti yoktu. Saklıyordu kendini. Sorularıma cevapları netti. O kadar ki kendimde soru sormaya devam edecek güç bulamıyordum. Verdiği her cevapta yeniyordu beni. Artık "neden buradayım?" sorusunu kendime sormaya başlamıştım. Bir adım sonrası "gitmeliyim" olacaktı.

Kapıyı yavaşça çektim. Kapının bu kadar sessiz kapanmasına şaşırmıştım. Merdivenleri koşar adım indim. Biran önce çıkmak istiyordum, dışarıda havayı içime çekmek, boğulacak gibiydim. Sorularımın yanıtsız kalışı canımı sıkmıştı. Oysa geniş cepheli, yüksek, yeni ve aydınlık bu apartmana gelirken mutsuzluğumu gidereceğimi umuyordum. Ama şimdi, biraz daha kalsam sanki üzerime devrilecekti duvarlar.

DUVAR

Alışkın değilim ağlamasına babamın

Gülüşü de hoyrat bir ekim rüzgarıdır

Ey! Gemilerini yakıp geri dönmeyen Arap general

Huzur yok nicedir doğduğun topraklarda

Ağlayışın babam gibidir mutlaka

SON YEMEK

yeni ahit'in dördüncü kitabı olan yuhanna'nın, yani isa mesih'in havarilerinden, zebedi'nin oğlu yakup'un kardeşi yuhanna'nın yazdığı incile göre o gece önceden konuşulup kararlaştırılan dağ kulübesine en son isa mesih gelmişti. yüzünde günlerdir kaçıyor olmanın verdiği bir yorgunluk vardı. üstü başı,ayakları çamur içideydi. dışarıda bardaktan boşalırcasına yağmur yağmaktaydı. çakan şimşekler mum ışığıyla aydınlatılmış bu dağ kulübesini bembeyaz bir ışığa bürüyordu. düşen yıldırımlar olacakları bilen tanrının öfkesiydi sanki.

isa herkesin gelmiş olduğunu görünce sevindi. tüm havarilerinin yüzüne tek tek baktı. petrus ve kardeşi andreas, yuhanna ve kardeşi yakup(ona iriliğinden dolayı büyük yakup derlerdi),filipus, bartalmay,tomas(her şeyden şüphe etmesinden dolayı ona şüpheci tomas derlerdi.ama isa mesihten ve onun tanrısından süphe etmiyordu), matta(bir vergi memuruydu.halktan alınan adaletsiz vergilerin farkındaydı. adelet isteyen isa'nın o yüzden yanındaydı), taday ve kardeşi yakup(ona da küçük yakup diyorlardı), simun ve yehuda. isa hepsine teker teker sarıldı. yehuda'ya sarılırken kulübenin biraz ilerisine bir yıldırım düştü.

yeni ahit'in birinci kitabı matta'ya, yani matta'nın yazdığı incile göre o gece, o dağ kulubesinde bir kaçış planı yapıldı. romalı askerler ve isa karşıtı yahudiler isa ve havarilerinin peşindeydi. plana göre isa zeytin dağı'nın eteklerinde bulunan gethsamane bahçesinde saklanabildiği kadar saklanacak, o sırada isa'ya, havarileri tarafından kudüs dışında güvenli bir yer bulunacaktı. isa artık kudüs'te kalamazdı. planın ayrıntılarını da konuştuktan sonra karınları acıkan isa mesih ve oniki havarisi, balıkçı kardeşler petrus ve andreas'ın getirdikleri istavritleri ve filipus'un getirdiği iki fıçı şarabı içmek için yer sofrasına yerleştiler. yer sofrasını 13 kişi etrafına oturabilecek büyüklükte seçen yakup(büyük olan) 'zor taşıdım buraya gelirken ama iyi ki masayı da kendim gibi büyük tutmuşum,yoksa sığamazdık' dedi. gülüştüler.

balıkları afiyetle yediler, şarabı kana kana içtiler.yemek boyunca bartalmay'ın başından geçtiğini söylediği-'isa çarpsın ki doğru' diyordu- eğlenceli hikayeleri dinlediler.yemek bitti. geğirdiler, dişlerini karıştırdılar. yarın erkenden zeytin dağına doğru yola çıkacaklardı. mumları söndürüp yattılar.

yehuda cebindeki gümüşleri eliyle yokladı. isa'nın artık nerede saklanacağını biliyordu.yüzüne sinsi bir gülümseme yerleşti. kulübenin biraz ilerisine bir yıldırım daha düştü.

İSRAFİL

elmalılı muhammed hamdi yazır efendinin irşadü'l ahlaf fi ahkami'l evkaf adlı eserinde anlatıldığına göre israfil'in müziğe olan ilgisini bilen yüce yaradan israfil meleği yanına çağırır;

-'ya israfil benim 99 ismim var. onlardan biri mucib, bilir misin anlamını?'

-'bilmez miyim ya resul' der israfil 'siz mucib isminizle müsemma, size yalvaranların isteklerine icabet eden ve karşılık verensiniz.'

-'bu yüzden seni çağırdım. bilirim ki müziğe karşı büyük bir tutkun vardır. içindeki musikiyi dışarı vurmak istersin. ve yine bilirim ki bu işe yeteneğin de vardır. içindeki musikiyi cennet ahalisinin kulaklarına nakış etmen için, nicedir sessizlikten kulaklarda oluşan pası pür-ü pak etmen için, sana sur denen bu gördüğün aleti veriyorum. dileklerini yerine getiriyorum.

-'her iki dünyanın yaratıcısı yüce rabbim geceleri uyumadan önce ettiğim duaları, uyuduktan sonra görüp hayra yorduğum rüyaları boşa çıkarmadığınız için size minnettarım. '

-'ya israfil sur'un anlamını bilir misin?' der müteali yaradan. israfilin boş gözlerle baktığını görünce devam eder.'sur,hem talih,hem de alınyazısı demektir. yani sen sur'a üfleme talihine sahip olmakla alın yazını da değiştirdin. senin artık bir görevin de var, o gün geldiğinde(israfil kıyamet günü olduğunu anlamıştı.) bu sur'a dügah sesinden üfleyeceksin. sakın kendi yaptığın musikilerde karar sesi olarak dügah kullanma, yoksa her iki dünyayı da kıyamete sürüklersin.'

ibn'i kesir'in tefsiru'l kur'an'il azim adlı eserinde anlatıdığına göre, israfil,rabbinden büyük teveccüh görmüş olmanın verdiği mutluluk ile nurlu rabbinin yanından ayrıldı. her gün yapacak pek bir işi de olmadığından vaktinin büyük bir çoğunluğunu geçirdiği ulu bir çınarın altına, huzur içinde uzandı. her gün burda içinden gelen musikiyi dinler,bazen keyfi yerindeyse ıslıkla terennüm ederdi. neşe içinde sur'a baktı. artık içindeki musikiyi dışarıya çıkarabilecekti. musikinin içine nakış etmesini beklerken yaradanla yaptığı konuşma aklına geldi. rabbine 'ya resul ben bu aleti çalmayı bilmiyorum ki' demişti. yaradan şöyle cevap vermişti:'ya israfil bilirsin benim bir ismim de mubdi'dir. yani hiç yoktan var ederim, yaratırım. sende olmayan bigiyi de yaratır senin içine koyabilirim!' israfil düşüncelerle uyumak üzereydi ki birden gözlerini açtı. kulaklarında bir musiki işitmeye başladı. içindeki ses terennüm eylemeye başlamıştı. hemen sur'u eline aldı. tam çalmaya başlayacaktı ki içinde terrenüm eyleyen bu musikinin karar sesinin dügah olduğunun farkına vardı. o zaman bu musikiyi çalamazdı. yoksa allah korusun kıyameti koparır, rabbinin öfkesini üstüne çekerdi

israfil hiçbir zaman sur'u üfleyemedi. her gün umutla o çınarın altına gidiyor, içindeki musikinin terennüm eylemesini bekliyor, tam sur'u eline alıp çalacağı sırada kulağında işittiği musikinin karar sesinin dügah olduğunu anlıyordu. israfil'in içinde duyduğu her musikinin karar sesi dügahtı.

israfil o çınarın altında herkesin ödünü kopartan o günü(okuyucu kıyamet günü olduğunu hemen anlamıştı) sabırsızlıkla bekliyor. sur'u bir kere olsun üfleyebilmek için!

HAYAT GÜZEL!

Zabıtalar işporta arabama el koydu. Tuttum kendimi yaktım.

İşsizim, çalışsam köleyim, köleliğe bile razı bir haldeyim. Tuttum kendimi çatıdan attım

Aşığım. Sevdiğim kız her gün balkonda başka birini bekliyor. Tuttum kendimi balkondan attım.

Çöp topluyorum sokaklardan, köpekler bile düşman bana. Tuttum kendimi vurdum.

Dayak yiyorum her gün babamdan, kocamdan, ağamdan. Tuttum kendimi astım.

Kot taşlıyorum. Ciğerlerim parçalanıyor gün be gün. Zaten öleceğim. Tuttum kendimi, ölümü bekliyorum.

Ağır geliyor bu hayat, hafiflemek için tuttum kestim bileklerimi.

Arkamdan konuşulanları da duydum. İntihar günahmış. Delilikmiş. Kaçmakmış hayattan.

Hayat güzelmiş!

Herkese benden selam, herkese benden...

SARDUNYA

Oysa sen farklıydın sardunya

Parmağımın ucundaki yara

Gülüyorum denemez yokluğunda

Sardunya, seni sevmek

Aklın ermediği bir ‘aşk’a

İnanmak

Kayıtsız şartsız

Ölümü hiçbir zaman bilememek

Sadece hissetmek ya da varsaymak sonrasını

Ama yine de yaşamı seçmek

Seni sevmek sardunya

Bir dünyaya sahip olmak mesela

Bir hiçken, var olmak

Çıplaklıktan utanmamak, meydan okumak

Sardunya farklısın bu zamanda

Parmağımın ucundaki yara

Gülüyorum denemez boşluğunda

LACİVERT

saçların o kadar siyah ki

yazdığım şiirler

yanında lacivert

kaldılar.

MEDENİ HUKUK

çok eşlilikten yana değilim

üç eşlilikten yanayım

çok mu?

DİLENCİ DUASI

Bir dilencinin küfrü duasından daha hayırlıdır. Yanından geçip gittiğinizde arkanızdan ettiği küfür sizin yedi sülalenize hayır getirecektir bilirim. Bilirim ki içten bir küfür, dil ucuyla edilmiş bir duadan daha şifalıdır. Aslında bilmek demeyelim ona, bir tür his. Çünkü bilirim ki böyle şeyler tam olarak bilinemez.