AMA ENSEYE VURULMAZ Kİ - 2

Rıfkı eli yüzü düzgün,yakışıklı bir delikanlıydı.Sokakta yürürken kızları kesmekten hoşlanırdı.Sadece sokakta yürürken mi?Otobüste,metroda,vapurda... Her türlü toplu taşıma aracında gözüne kestirdiği kızın karşısına oturur, gözlerini kısar, en buğulu bakışlarıyla kıza bakardı.Yine birgün Rıfkı metroda hoşuna giden bir kızın karşısına geçmiş kızı kesiyordu.Gözlerini kısmaktan, kasılmaktan hafiften terlemişti. Ve birden ensesinde aynı acıyı hissetti. Dönüp baktığında yine aynı gözlüklü,uzun saçlı,küpeli çocuk arkasındaydı. ''Yeter lan! Kesmesene kızları, kasılmaktan ölecen bigün. Kızlara da yazık lan! Hem olum kızlar artık kültürlü,kitap okuyan,entel erkeklerden hoşlanıyo.Sana bakmazlar ki olum'' dedi.Rıfkı ayağa kalktı. Ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Gözleri yaşarmış,dudakları titrer halde ''neden öle diyosun olm ben de okuyorum kitap falan,gazete de okuyorum'' dedi. Rıfkı gerçekten okuyordu ama bir kez daha görünüşünün kurbanı olmuştu. Ağlayarak ilk durakta indi ve koşarak uzaklaştı. Ensesi hala kırmızıydı...